De workshop gaat over Natuurlijk Leiderschap en vertaalt theorie meteen in de praktijk. Deelnemers steken de handen uit de mouwen op de biologische tuinderij Landjuweel de Hoeven, nabij Zwolle. Vanuit zijn observaties op de tuin stelt Oscar Jansen vragen over gewoontes in het dagelijkse werk. Tijdens het formuleren van hun antwoorden valt meestal meteen het muntje bij de deelnemer. De parallel met het succes binnen de organisatie wordt snel duidelijk en geeft nieuwe inzichten om groei te bereiken.

Daarnaast zal Jaap Peters in een verfrissende lezing zijn ervaringen en inzichten over de intensieve landbouw, intensieve menshouderij en Rijnlandse principes delen. Jaap Peters is organisatieadviseur bij DeLimes | Nieuw organiseren en schrijver van diverse boeken, waaronder ‘Intensieve Menshouderij’, ‘Het Rijnland Boekje’ en ‘Bij welke reorganisatie werk jij?’

Praktisch

• Datum: 11 februari 2011
• Kosten: Voor alles een eerste keer. Daarom is deze workshop voor een introductie prijs van € 395,- voor € 295,– (ex BTW)
• Aanmelden: info@acore-advies.nl, of bellen met Oscar Jansen 06 17 41 49 47
• Meer info op: www.acore-advies.nl

Je zou 7di dus kunnen zien als een broedplaats (Peter Camp, de Broedfactor),  of in mijn eigen woorden, als een ‘ondergrondse beweging’ cq onderstroom op basis van nieuwe maatschappelijke waarden en normen.  7di is daarmee een zeer geschikt podium om een experiment  aan te gaan met als oogmerk uiteindelijk tot een nieuwe maatschappelijke orde te komen. Hoe ziet het experiment er in beginsel uit?

Het idee is tijdens 7di een event te organiseren waar directeuren/beleidsbepalers op persoonlijke titel samenkomen en op basis van uitgangspunten: gemeenschapszin, vertrouwen, veerkracht, een maatschappij zonder centrale rol van  geld en macht, zelforganisatie/vakmanschap, betekenis geven aan actuele maatschappelijke vraagstukken cq nieuwe maatschappelijke perspectieven.

Ik ben erg nieuwsgierig naar wat zou er zal gebeuren als je deze mensen een dag aan elkaar verbindt, met als intentie alle aanwezige energie te richten op het versterken van de gemeenschapszin (ipv het oplossen van grensproblemen). Ik ben er van overtuigd dat dit  ‘ondergrondse’ experiment  tot verrassende inzichten en dwarsverbanden kan en zal leiden. Inzichten die ons evolutieproces richting een nieuwe maatschappelijke orde kan en zal versnellen.

Spreekt dit experiment je aan en wil je meedoen?

Dat kan! Iedereen  kent wel 1 of 2 sprekende voorbeelden van mensen die op dit vlak als inspirator gelden. Ik nodig een ieder bij deze van harte uit (bij voorkeur)  directeuren en beleidsbepalers bij dit experiment te betrekken en/of zelf op  persoonlijke titel een rol te spelen bij de organisatie van dit experiment. Het experiment zal plaatsvinden tussen 28 februari en 6 maart 2011.

Gelukkig zijn er veel directeuren/beleidsbepalers die ten behoeve van dit vakmanschap en primaire proces deels burgerlijk ongehoorzaam  zijn. En ten behoeve van duurzame resultaten tegen de grenzen van het maatschappelijk bestel aanschuren. Intrinsiek gemotiveerd, met lef en veerkracht.

Ondanks deze lef en veerkracht gaat echter veel energie verloren aan het omgaan met belangentegenstellingen, verantwoording afleggen etc.  Daardoor  komen deze personen slechts mondjesmaat tot de duurzame en effectieve oplossingen die ze wel voor mogelijk houden.  Zeer frustrerend, omdat de kansen ogenschijnlijk vaak voor het oprapen liggen.

Hoe kunnen we ervoor zorgen dat ‘vakmanschap in  het primaire proces’ weer centraal komt te staan? Einstein zegt: “We kunnen geen problemen oplossen door gebruik te maken van hetzelfde soort denken dat deze problemen heeft geschapen” . De kans is dus klein dat de hoofdrolspelers uit ons huidige maatschappelijke bestel op korte termijn zelf met systeeminnovaties komen.

Het oplossen van onze maatschappelijke problemen vraagt  mijns inziens om een nieuwe maatschappelijke ordening.  Een ordening gebaseerd op gemeenschapszin,vertrouwen en veerkracht, waarbij geld,  macht/ego en bureaucratie geen bepalende rol meer heeft en vakmanschap en een effectief werkend primair proces weer leidend wordt.

Het lijkt mij een grote  uitdaging bij te dragen aan het ontwikkelen van deze nieuwe maatschappelijke orde. De vraag is hoe en waar te beginnen?

Een aantal weken geleden kwam ik in contact met Martijn Aslander. Martijn is mijns inziens één van de inspirators voor een nieuwe maatschappelijke orde. Martijn adviseerde me het podium van Zeven Days of Inspiration (7di) te gebruiken. Hierover meer in mijn volgende blog.

Wat  zou het gevolg zijn voor de politiek als ze deze rol gaan innemen en de verantwoordelijkheid in het werkveld belegt.  Verliezen ze dan hun macht ? Ik denk van niet, Het gevolg van verantwoordelijkheid terug in het werkveld zal er toe leiden dat  burgers zich weer uitgenodigd voelen te participeren en de verantwoordelijk nemen voor de maatschappelijke vraagstukken. Aangezien maatschappelijke vraagstukken in deze benadering synoniem zijn geworden voor ‘politiek’ zal de invloed van het politieke regiecentrum vele male groter zijn. Omdat het de maatschappelijke betrokkenheid van de burger vergroot. Het zou dus voor het politieke bestel wel eens een slimme judotactiek kunnen zijn om op te loeven naar een dergelijk regiecentrum.

Wat het politieke regiecentrum nog meer vraagt aan competenties in mijn volgende blog

Wat is er voor nodig om mensen de verantwoordelijkheid voor eigen handelen terug te laten nemen, en eerlijk te zijn over wat er  feitelijk gebeurd. Voorbeeld: Waarom moet in een voetbalwedstrijd een scheidsrechter bepalen of een bal uit het spel  is, terwijl  de spelers het zelf vaak beter kunnen zien. Door de verantwoordelijkheid voor eerlijk spel bij een scheidsrechter leggen, nodigt dat blijkbaar uit om oneerlijk te zijn en de grenzen van de scheidsrechter op te zoeken.  Met het benoemen van scheidsrechters organiseren we een kloof, te weten het politieke paradigma. Spelers leveren hun verantwoordelijkheid in en gaan uit eigen belang reageren en zoeken de ruimte om te bedriegen. En gaat dus ten koste van eerlijk samenspel.

Stel nou dat scheidsrechters de rol krijgen om spelers in staat stellen hun eigen verantwoordelijkheid te optimaliseren, dus om eerlijk te reageren. En spelers zelf de verantwoordelijkheid terug te geven bij het beoordelen van spelsituaties. Als spelers er onderling bijvoorbeeld niet uit komen of een bal in  of uit het spel is kan de scheidsrechter  spelers met camera beelden te laten zien wat de feitelijke situatie is, op basis waarvan spelers zelf en gezamenlijk tot een oordeel kunnen komen. (zoals bij tennis tegenwoordig kan met de hawkeye). De  verantwoordelijkheid voor eerlijk spel dus bij de spelers zelf , met als bijkomend voordeel positieve effecten op de sportiviteit van het spel.

Als je deze metafoor toepast op het maatschappelijke werkveld en bijvoorbeeld vertaalt naar hiërarchische en samenwerkingsrelaties in de gezondheidszorg, dan zou het er idealiter als volgt uit zien. De verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van zorg gaat terug naar  de zorgprofessionals. Managers richten zich uitsluitend  op het faciliteren van de randvoorwaarden voor effectieve en doelmatige zorg door de zorgprofessionals. Artsen, zorgteams en facilitaire diensten werken effectief samen ten behoeve van deze effectieve en doelmatige zorg. En alle organisatorische randverschijnselen gericht op verantwoording en eigen belang van de organisatie hebben geen functie meer en  zullen verdwijnen.

In mijn beleving zijn er twee uitdagingen. Hoe kunnen de scheidsrechters (lees overheid/ uitvoeringsinstanties zich ontwikkelen tot  facilitators/procesregisseurs die de veldspelers in staat stellen de eigen  verantwoordelijkheid te optimaliseren en wat hebben de veldspelers onder invloed van scheidsrechters afgeleerd en wat is er voor nodig deze eigen verantwoordelijkheid terug te nemen.

De focus terug bij zorgprofessionals die zorg verlenen zal de organisatie veel effectiever en efficienter maken. De besparingen van het   opheffen van de verantwoordingsfunctie  en het vervangen voor een regiefunctie zal vele malen de behoefte aan bezuinigingen kunnen overtreffen. Hierover meer in  mijn volgende blog

In de maatschappij zijn veel spanningsvelden georganiseerd die mijns inziens problemen veroorzaken en naar mening onnodig zijn. Het antwoord ligt volgens Cosensis in de zoektocht naar  gedeelde perspectieven, perspectieven waar alle partijen mee uit de voeten kunnen.

Ik zal dit toelichten middels voorbeelden uit de rechtspraak, gezondheidszorg en voetbal.

Rechtspraak:

Een verdachte heeft recht op een eerlijk proces en mag zich laten bijstaan door een advocaat.

Het openbaar ministerie heeft de opdracht voor bewijslast te zorgen. Focus op procedure fouten en gebruikmaken van zwijgrecht zijn instrumenten van de verdediging om bewijsvoering te traineren. Vaak tot grote frustratie van de rechtbank.

Stel nu dat het gemeenschappelijk perspectief binnen de rechtspraak gericht zou zijn op:  waarheidsvinding en eerlijke straffen.

Vanuit dit perspectief zouden advocaten en openbaar ministerie hand in hand gaan de om de onderste steen boven te krijgen in relatie tot waarheidsvinding. Zelfs misdaadjournalisten en belastingadviseurs (in geval van fraude) zouden hierbij kunnen helpen. Allen met als doel de waarheid te achterhalen en er gezamenlijk een eerlijke straf aan te koppelen. Met de rechter in de rol van procesregisseur om de kwaliteit van het proces en bijbehorende spelregels te toetsen. Procedure fouten en zwijgplicht zijn dan niet meer aan de orde en worden ingeruild voor spelregels ten behoeve van een optimale interactie ten behoeve van het gemeenschappelijke perspectief.

Gezondheidszorg:

De zorgverzekeraar spreekt  inzake het door haar uit te betalen zorgbudget over ‘schade’.  Zorgorganisaties spreken in relatie tot zorg over het optimaal bedienen van cliënten. Deze relatie staat continue onder spanning welke leidt tot grote inefficiënties.

Een gemeenschappelijk perspectief  zou kunnen zijn: cliënten zo goed als mogelijk,  zo snel als mogelijk en zo goedkoop als mogelijk rehabiliteren richting maatschappij.

Verzekeraars en zorgorganisaties zouden dan hand in hand gaan best practices uit te wisselen om deze waar mogelijk te adopteren.

Voetbal:

In het voetbalspel gaan de spelers/teams over winst en verlies en de scheidsrechter over spelregels en Fairplay. Fairplay betekent dus niet of er eerlijk gespeeld wordt maar of de scheidsrechter het gezien heeft. Waarom de verantwoordelijkheid niet terug in het  spel leggen? Met als gemeenschappelijk perspectief: een sportieve en eerlijke wedstrijd. Waarbij de teams zelf de eerlijkheid in acht nemen. Met de  scheidsrechter als procesregisseur die dit interactie proces faciliteert. Met nieuwe spelregels om dit proces te ondersteunen.  Geen scheidsrechters, geen grensrechters, geen camera’s,  gewoon eerlijk spel met verantwoordelijkheid in en tussen de teams. Net zoals het er vandaag de dag nog steeds op de speelveldjes aan toegaat.   De centrale vraag is?  Hoe komen we,  gegeven de maatschappelijke verhoudingen tot meer gemeenschappelijke perspectieven? En wat kunnen we leren van het gedrag op een gemiddeld speelveldje? Hierover meer in mijn volgende blogs.

Oh, oh, excuses, zegt de betreffende dame in kwestie, dat respecteer ik natuurlijk. Om er meteen aan toe te voegen: “ maar mag ik u dan nu vertellen wat de voordelen voor u zijn van deze fantastische aanbieding”.

Ik drukte de marketeer weg en pakte zuchtend de krant. Mijn oog viel direct op het bericht: Youp@nrc.nl voor helpdeskklachten.

Verbazingwekkend en niet te accepteren eigenlijk dat bedrijven van wie de Core Business bestaat uit communicatie en bereikbaarheid ( kabel, telecom, etc)  zelf niet kunnen communiceren en niet te bereiken zijn.

Al  mijmerend komen bij mij de contouren boven van een ‘bel me wel’ register. Een centraal internet  register waar alle burgers van Nederland hun acute vraag aan helpdesk’s en callcenters kunnen stellen. En dat aanbieders de discipline kunnen opbrengen je alleen te bellen als je via dit register een vraag gesteld hebt. Waarbij we afspreken dat helpdesks een dagdeel de tijd krijgen om klantgericht te reageren. En dat helpdesks  die in gebreke blijven per direct worden vervangen door een helpdesk van een concurrerende organisatie. Die je vraag wel per direct  beantwoord en oplost en  vervolgens ervoor zorgt  dat je kosteloos en probleemloos kan overstappen.

Een register dus waar je ook zelf kan aangeven in welke  producten je op dat moment geïnteresseerd bent. En dat je  van betreffende aanbieders vervolgens eerst een mail met een aanbod krijgt alvorens ze je mogen bellen.

Eigenlijk heb ik het over fatsoensnormen.  Over hoe met elkaar om te gaan. Dat zouden we in Nederland toch met elkaar moeten kunnen regelen. En toch in ieder geval de telecom en kabelmaatschappijen wiens zoals eerder gezegd de core  businesss bestaat uit het faciliteren van communicatie. Ik hoop dat Youp ze mores zal leren! Hup Youp!

Een hedendaags en exemplarisch personificering  van het politieke paradigma is Maxime Verhagen. Dit kwam uitstekend voor het voetlicht tijdens de formatie en het CDA congres.  Zo probeerde hij vanuit zijn belang tot een regeerakkoord te komen de drie dissidenten te bewegen een verklaring te tekenen om het eindoordeel van het congres te volgen. Met de grondwet in de hand gingen deze drie dissidenten echter niet akkoord. Wilders blies vervolgens de formatie op bij gebrek aan vertrouwen en zetels in het CDA. Op de vraag aan Verhagen tijdens de aansluitende persconferentie of hij geprobeerd had de dissidenten te bewegen een verklaring te tekenen, gaf hij aan dat een verklaring laten tekenen grondwettelijk onmogelijk was. Hij ontkende hierbij expliciet dat hij het geprobeerd zou hebben. Politiek gezien een slimme zet. Inhoudelijk gezien een leugen. Hij had het  tenslotte wel geprobeerd.

Een aantal dagen later was zijn belangrijkste opgave tijdens het CDA congres  om het concept regeerakkoord door de vergadering te loodsen.  Om de tegenstemmers tegemoet te komen gebruikte hij tijdens en na het congres de woorden van een leider die boven de partijen stond. ‘Alle fractieleden hebben de verantwoordelijkheid de 1/3 tegenstemmers te vertegenwoordigen’.  Zijn gedrag verraadde echter zijn politieke grondhouding: blij en schouderkloppend liep hij door de wandelgangen. Het gedrag van een winnaar in plaats van een leider. Kortom Verhagen heeft gewonnen, maar of het zal leiden tot een stabiel kabinet? Daar ging informateur Opstelten  vervolgens over!  Opstelten had in het lands belang de opdracht over een stabiel kabinet te adviseren. Dat verondersteld onpartijdigheid. Hij vond het echter niet nodig om de dissidenten persoonlijk te spreken, toen die met de finish inzicht, in de media  aangaven de kabinetsperiode  te gebruiken om Wilders te ontmaskeren. Een gesprek met Verhagen over deze kwestie volstond naar de mening van Opstelten. Inhoudelijk gezien een blunder van formaat. Maar politiek gezien zeer  verstandig, omdat Opstelten beoogd minister was en een gesprek met de dissidenten wellicht roet in het eten zou gooien.  De grote vraag is natuurlijk welke waarde het advies van de informateur inzake een stabiel kabinet aan de koningin heeft, als hijzelf beoogd minister is. Voorhoeve, Wijffels, Winsemius zouden bijvoorbeeld het tegenovergestelde  hebben geadviseerd.

Kortom het verschil tussen politieke belangen en inhoudelijke logica kan tot grote verschillen leiden en werkt tweedracht en polarisatie in de hand. Grote financiële en maatschappelijke consequenties liggen op de loer.

Het laatste kabinet Balkenende was toch gevallen over een brief over de Afghanistan missie die Verhagen zou hebben achtergehouden? Het zou mij niks verbazen…

Cosensis helpt organisaties deze dynamiek te begrijpen en te benutten. Over een oplossing voor deze maatschappelijke spanningsvelden meer in mijn volgende blog.

Een belangrijke eigenschap van procesregie, is het herkennen van vakmanschap en het verbinden van vaklieden ten behoeve van duurzamere resultaten. Vakmanschap in het ontwikkelen van mensen en organisaties herkent Cosensis in de sociale media via  ‘tags’ als: betekenis geven, verbinding, duurzaam organiseren, Rijnlands organiseren, synchroniciteit, inclusie, authenticiteit, plezier, ondernemerschap, dienend leiderschap, perspectief.

Om vakmanschap  op het gebied van organisatie ontwikkeling uit de sociale media te ontsluiten gaat Cosensis uit de voor Cosensis relevante  Linkedin groepen, Twitter, blogs etc, gerelateerd aan bovengenoemde tags vakmanschap op het gebied van organisatie ontwikkeling te selecteren en ordenen.

Uit deze selectie wil Cosensis periodiek een selectie maken en in de vorm van een nieuwsbrief versturen naar alle geraadpleegde  Twitter volgers, Linkedin groepen, en andere geïnteresseerden etc. Een ieder is  vervolgens vrij deze selectie door te sturen naar eigen relaties en opdrachtgevers.

Perspectief is duurzaam organiseren

Op deze wijze probeert Cosensis met behulp van de sociale media, gericht en krachtig goede voorbeelden  en actuele vraagstukken over ‘vakmanschap in organisatie ontwikkeling’ in de etalage van haar portal te zetten. Met als ambitie en perspectief in de maatschappij het ontwikkelproces richting duurzaam organiseren te versnellen. Een ieder die interessante Linked in groepen, voorbeelden van duurzaam organiseren kent, wordt van harte uitgenodigd dit bij ons kenbaar te maken.